Waarom je bij de Partij voor de Dieren aan dieren denkt

Waarom je bij de Partij voor de Dieren aan dieren denkt

partij voor de dierenHoe komt het dat je bij de Partij voor de Dieren aan dieren denkt en bij de Partij van de Arbeid niet aan arbeid? Deze blogpost gaat niet over politiek, maar over taal. Over het effect van schrijven in plaatjes.

Eigenlijk heeft de Partij voor de Dieren (PvdD) er last van dat ze zo’n sprekend woord in hun partijnaam hebben gestopt. Je hersenen gaan meteen op zoek naar een plaatje van een dier. En hou dan maar eens vol dat je standpunten echt niet alleen maar over dieren gaan.

One-issue partij?

Er is in de PvdD regelmatig gediscussieerd over de partijnaam. Sommige leden zouden liever zien dat de D bijvoorbeeld verandert in Duurzaamheid. En het klopt, de PvdD heeft er last van dat ze nog steeds gezien worden als one-issue partij. De partij legt op hun eigen website uit waarom ze bij hun naam blijven: ‘De Partij voor de Dieren wil af van het menscentrale denken. (…) De partijnaam zet aan tot discussie over de verkeerde focus van de mens op het centraal stellen van zijn eigen kortetermijnbelangen.’ En verderop schrijven ze: ‘Zelden of nooit vraagt iemand of de naam van bijvoorbeeld de Partij van de Arbeid niet een beetje smal of single-issue is. Terwijl ook die naam slechts één aspect van het werkterrein van die partij belicht.’

Abstracte begrippen

En dan wordt het interessant. Hoe komt het, dat we de Partij van de Arbeid niet als one-issue partij zien? Waarom denken we bij D66 niet: die houden zich alleen maar met democratie bezig? Waarom denkt niemand bij de VVD aan een volkspartij? Omdat het begrippen zijn die we niet vóór ons kunnen zien. De woorden ‘arbeid’, ‘democraten’ en ‘volkspartij’ roepen geen plaatjes op in ons hoofd. Het zijn abstracte begrippen. Dat maakt dat deze partijen hun profiel kunnen laden en herladen. D66 begon inderdaad als een partij die het politieke bestel wilde vernieuwen, maar tegenwoordig roepen ze andere associaties op: onderwijs, euthanasie, rechtstaat, individualisme. Hetzelfde zie je bij andere politieke partijen die eigenlijk alleen nog maar een afkorting zijn.

Partij voor de Dieren tovert plaatjes van dieren tevoorschijn

Gaat dit ook gebeuren bij de Partij voor de Dieren? Hebben we het over tien jaar over de PvdD en weten we dan nauwelijks nog waar die D voor staat? Ik denk het niet. Het lot van de Partij voor de Dieren is dat ze een te sterke naam hebben gekozen. Onze hersenen toveren bij het horen van de naam onmiddellijk plaatjes tevoorschijn. Misschien ziet de één een koe, de ander een varken, een paard, een hond of een olifant, maar bij de Partij voor de Dieren denk je aan… dieren. Hoe vaak ze ook duidelijk maken dat het om veel méér gaat, in de volksmond blijft het de dierenpartij.

Schrijven in plaatjes vinden onze hersenen fijn

Onze hersenen vinden dit gewoon te fijn. Krachtige beelden, logische associaties. Bij abstracte begrippen gebeurt er veel minder in ons brein dan wanneer we schrijven in plaatjes. Het maakt teksten – ook zakelijke of informatieve teksten – een stuk prettiger leesbaar. Als ik schrijf ‘op straat’, dan roept dat een beeld bij je op. Misschien zie je de straat waar je nu woont, of de straat waar je speelde als kind. Je ziet een woonerf met roze klinkers, bomen en parkeerplaatsen. Of een asfaltweg met een fietspad ernaast en een bushalte. Hoe dan ook, je ziet een straat.

Krachtig beeld

Als ik schrijf ‘in de openbare ruimte’, dan gebeurt er bijna niets in je hersenen. Alleen het cognitieve deel gaat aan de slag, het deel dat begrippen in je hoofd ordent en vertaalt. Juist dat schrijven in plaatjes maakt dat een tekst gaat leven en dat het prettiger is om hem te lezen. Net zoals de Partij voor de Dieren een lekker duidelijk en krachtig beeld in ons hoofd oproept. Of dat nou hun bedoeling is of niet.

One thought on “Waarom je bij de Partij voor de Dieren aan dieren denkt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *